9.4.13

José Luis Sampedro
Unha perda irreparable
O humanista, economista e escritor José Luis Sampedro faleceu aos 96 anos en Madrid. Era membro da Real Academia Española desde 1990 e catedrático de Estrutura Económica da Universidade Complutense de Madrid, pero sobre todo era un ser humano. Non queremos deixar pasar o seu falecemento sen dedicarlle unhas verbas de agradecemento non só polos seus libros, senón tamén pola seu compromiso coa vida.
No Club de Lectura Arao de adultos lemos La sonrisa etrusca, que nos emocionou a todos e todas e fíxonos rir e chorar, un libro cheo de tenrura. Podedes ir á entrada deste libro no blog do club picando aquí. Tamén vos deixo unha frase, escollida entre outras moitas, deste libro que é un canto ás gañas de vivir, á tolerancia ao tempo que unha crítica á vida acelerada das cidades e ao perigo de deshumanización na vida moderna: En un súbito impulso se abrazaron, se abrazaron, se abrazaron. Metiendo cada uno en su pecho el del otro hasta besarse con los corazones.”
Ademais de La sonrisa etrusca escribiu El río que nos lleva que foi levado ao cine, unha triloxía formada por Real Sitio, Octubre, octubre y La vieja sirena y, por último, El amante lebiano entre  moitas outras obras.
Forges lle dedica hoxe esta viñeta en El País.
Se picades aquí podedes ver unha entrevista que lle fixo Iñaki Gabilondo para Canal+




7.4.13

A ESTRASBURGO!
"voy ligerito caaaaaminando!"
Ben, pode que non vaian camiñando, como di a canción, pero seguro que irán lixeiros. Caramba! vai case un ano que gañaron o concurso nacional en inglés e agora toca recibir o premio: un par de días en Estrasburgo, coñecendo unha das sedes máis importantes da Comunidade Europea, e un lugar precioso, de paso. Ben merecido o teñen, que son bos estudiantes e mellor xente e estamos moi orgullosos deles (pero non llo digades en alto, que logo non hai quen os aghuante...) Para abrir boca tiveron a visita dun eurodiputado, Antolín Sánchez Presedo, co que puideron falar de Europa, de Galicia e de Camariñas.
Non hai mellor educación nin mellor forma de abrir a mente ao progreso que coñecer outros lugares, outros costumes, outras xentes, especialmente cando se fai por propia vontade e non obrigados pola falta de oportunidades. Así que neniños, neniñas, a rodar polo mundo adiante e, cando saibades moito, volvede!

A Estrasburgo! on PhotoPeach

21.3.13

AS NOSAS RECOMENDACIÓNS
Xa sabemos que é un pouco tarde para as recomendacións de lectura para estas vacacións, pero aínda así paga a pena que lle botedes unha ollada ao noso boletín. Algúns xa pediron que lles 'gardaramos' certos fondos, pero sempre hai cousas novas que probar.
Xa sabedes o que dicimos, aquí tedes algunhas recomendacións e novidades pero os andeis están cheos de libros agardando ao seu lector. Tamén queremos animar a probar o novo servicio de libro electrónico, que seguro que irá collendo adeptos en canto o probemos, aínda que non fará esquecer o gustazo de ler en papel. Unha cousa non quita a outra!

25.2.13


PAPERMAN
Este corto, un experimento da factoría Disney, foi dirixido no 2012 por Jhon Kahrs e fíxose cuna mestura de animación tradicional con animación por computador. É unha boa mostra das posibilidades que hai neste campo cada vez máis perfeccionado da animación.
Desde a biblioteca queremos adicadar  esta montaxe a todos aqueles/as que fan, ou quixeran facer, avionciños de papel durante as clases (e tamén, cun pouco de retraso, a todos/as aqueles/as aos que non puiden felicitar directamente o último 14 de febreiro). Eso sí, a condición para facer avionciños na clase é que, unha vez rematados, teñan a virtude de actuar como os que fai Paperman. De non ser así, quedan anulados os permisos anteriormente concedidos. Xusto, non si?


19.2.13

POMELO DE ORO
En realidade non sería o pomelo de ouro, sería a laranxa de ouro, que é máis doce. Pero "os que me entenden xa me entenden" (non digades que non me sae galega a cousa).
Falamos das caras da Oro, ou sexa, das sorpresas consecutivas con que nos obsequiou Begoña Oro, a autora de "Pomelo y limón", que se mostrou moi cercana, agradable e familiar. Frescura e simpatía que agradecemos, porque sabemos que nin o día nin a hora -recén chegada de Andalucía- eran os máis propicios para este tipo de encontros, pero a distancia física desapareceu nos fíos da rede e sentímonos todos como na casa.
Premio para as que se animaron a comentar e preguntar (tedes pagada unha piruleta) e castigos infinitos para as 'covardas' (debédesme un café) que tendo algunhas cousas moi claras preferiron quedar caladiñas. Será que queren o mesmo que Jorge e María: pasar desapercibidas.
Neste grupiño de fotos podedes ver, entre outras cousas, algunha das caras que nos presentou: