NO ÁRTICO CON ALBA

Hoxe estivemos no Insti a menos 40º  e con ventos de 180 Kms por hora, pelexando con osos polares e nadando coas baleas azuis...

Ben, non, pero case!! Estivemos charlando con Alba Aguión, recén chegada do Ártico e que nos contou a súa experiencia, o que estivo estudando alí e como chegou a meterse nun proxecto tan interesante. Unha experiencia estupenda, para ela e para nós, xa que puidemos ver que as cousas que queremos pódense conseguir con traballo e esforzo. Tamén puidemos comprobar como traballar na clase pode dar lugar a encontros tan interesantes como este: sen traballar no blog de Naturais non tería habido contacto con Alba. Que se repita! Ah, e seguide os seus consellos e non esquezades o esquema do Iceberg:

SOÑANDO CON BERLÍN

   Logo dun comezo de curso un tanto accidentado por culpa do bibliotecario, que é de mala calidade, puideron, por fin, reunirse con libro lido os do club de lectura de 3º e 4º. Falamos sobre "El sueño de Berlín", que parece que enganchou ben a practicamente todas as lectoras. E digo lectoras, e digo ben, porque parece que no xénero masculino, en 3º e 4º, non mola eso da lectura e o único 'el' que tiñamos o ano pasado deixounos. Mágoa! Menos mal que os 'eles' de 2º e os 'eles' de 1º veñen pegando forte e están moi igualados coas 'elas'. Que sigan así!

Por outra banda "disque" algunha xente do club está a preparar algunha sorpresiña para colgar na rede. Esperamos con impaciencia!

Morre NEIRA VILAS, o pai do Balbino

O pasado venres morreu na súa casa de Grés (Vila de Cruces), aos 87 anos de idade, Xosé Neira Vilas, autor entre outros moitos libros de "Memorias dun neno labrego". Este libro, editado en Bos Aires en 1961, foi unha das primeiras lecturas en galego para moitos nenos e nenas.

Os lectores galegos quedamos orfos dun dos nosos máis apreciados escritores. Por todo, moitas grazas, Xosé. 

 
Xosé Neira Vilas naceu en 1928 en Grés (Vila de Cruces), Pontevedra. En 1949 emigrou a Bos Aires, onde desempeñou traballos diversos traballos e desenvolveu unha intensa actividade en defensa da cultura galega. Casou en 1957 coa escritora cubana Anisia Miranda. Xuntos fundan "Follas Novas" para difundir o libro galego en América. Publicou en 1960 o poemario Dende lonxe, e en 1961 a novela Memorias dun neno labrego. Nese mesmo ano van residir a Cuba. Traballa na Administración e fai xornalismo literario. Nos trinta e un anos que viviu en Cuba escribiu a maior parte da súa obra literaria. Volveu con Anisia a Grés, onde preside a Fundación cultural Xosé Neira Vilas.Membro numerario da Real Academia Galega, recibiu numerosos premios.Parte da súa obra foi traducida a outras linguas.

Así empeza Memorias dun neno labrego:

SEMPRE VIVAS

Hoxe, para lembrar este 25 de novembro, Día contra a Violencia de Xénero, xuntámonos rapaces e rapazas do centro de Primaria de Camariñas, de A Ponte do Porto e do noso Instituto para ler, diante do Concello e co seu patrocinio, un comunicado conxunto deixando claro que este tipo de xente non ten cabida nunha sociedade moderna e igualitaria.

Rematada a lectura do comunicado o Alcalde axudou a Oumaima, a gañadora do concurso de carteis, a facer a primeira pegada do mesmo na fachada da Casa Consistorial, seguida logo por outras rapazas e rapaces que completaron a pegada. Algo máis tarde Oumaima tivo unha intervención estupenda en Radio Nordés, que podedes oír aquí.

CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO

Precioso cartel saído do traballo nas aulas relacionado co día contra a violencia de xénero. Parabéns! Efectivamente, querémolas como as flores: Sempre Vivas.
E moi interesantes os puntos de vista sobre a igualdade nos Encontros de Pais/Nais de hoxe na biblio do centro. Un tema que parece que xa está "falado" e no que vemos como caen (caemos) cada día en desigualdades, cando non en violencia directamente. Non hai máis que ver o que leva pasado este ano e o número de mulleres mortas.
Pero temos que meter nas nosas cabezas que a violencia de xénero non existe unicamente cando apaecen as noticias nos xornais, empeza moito antes, con actitudes que parecen máis "inofensivas", máis "pasables" e que xustificamos con falsas razóns: "e que me quere moito, me controla porque me quere...". Nunca se debe pasar por aí, hai que cortalo ao primeiro indicio. Hai cousas que un macho fai, un home non.